Wismar

29 mei 2024

Voordat we de oversteek naar Wismar maken zijn we al de brede Trave afgezakt en blijven we een nacht in Travemünde. Het is elke keer weer spannend waar we kunnen liggen. Aan de kant van de stad lukt niet dus zoeken we een plaatsje aan de overzijde in de jachthaven. We komen aan de buitenste steiger te liggen waar overdag en ‘s nachts de personen- en vrachtferry’s met bestemming Zweden en Finland vlak langs komen. Ik slaap als een os maar Ria hoort alle ferry’s. Toch staan we vroeg op en varen op ons gemak tegen de zon in de Oostzee op. Er is nu geen ferry te bekennen! Aan het eind van de ochtend zijn we na 4 uur varen over een rustige Oostzee in de Wismarbocht en zien we het stads-silhouet van Wismar langzaam uit de dan ontstane nevel opdoemen. We leggen een uur later aan in de prachtige Oude Haven.

In de middag maak ik foto’s van de stad en als ik terug kom zit Ria samen met oud- collega Eelkje en haar man Rini aan de koffie direct aan de overzijde van de haven. Ik sluit aan en we eten samen een IJsje. Eelkje had Tiberius herkend toen ze met de fiets in de haven kwamen kijken en heeft contact gezocht. Wel heel toevallig!

Oude haven van Wismar, gefotografeerd vanaf het water met de Nikolaikirche frontaal in het midden

Wismar werd al in de 13e eeuw door kolonisten uit Lübeck gesticht. De haven en handelsstad worden al van het begin planmatig aangelegd. Al in 1259 sloot Wismar een handelsverdrag met Lübeck en Rostock. Dat was de eerste kiem van de Hanze. Die zou later uitgroeien tot het machtige handelsverbond waaraan ook Nederlandse steden zouden gaan deelnemen. De snelle opkomst van de stad werd onderstreept door de bouw van drie belangrijke kerken in de stijl van de baksteengotiek: de Marienkirche, de Nikolaikirche en de Georgenkirche.

Aan het begin van de vorige eeuw kwam de industrialisatie goed op gang en ontwikkelde de scheepsbouw en handel zich snel. Geallieerde bombardementen hebben de stad in de tweede wereldoorlog echter zwaar beschadigd. De Georgenkirche ging in vlammen op, evenals een kwart van de woonhuizen. De beschadigde Marienkirche werd in augustus 1960 door de DDR-communisten opgeblazen, waarna slechts de toren restte. Het herstel van de ruïne van de Georgenkirche is pas na de Wende begonnen. Sindsdien is er hard aan het herstel van de stad gewerkt. Wismar ziet er nu uit om door een ringetje te halen. Hier en daar lijkt het zelfs een gloednieuwe stad met veelkleurige, stijlvolle gevels. De inrichting van de straten met graniet ziet er heel mooi en strak uit. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.

Stadsgezicht van Wismar

Een stadspoort en de drie kerken van Wismar waarvan hier direct boven de beroemde Georgenkirche

Het is gek. Maar alle drie de dagen dat we de stad bezochten zijn we uitgekomen in de Georgenkirche. Dat is bij mij het zo genaamde Pantheoneffect. Toen we een week in Rome waren viel het Ria op een gegeven moment op dat we steeds bij het Pantheon uitkwamen. Ze zei: wat gek dat we steeds hier uit komen.
Bij zulke betoverend mooie gebouwen moet ik steeds langs als het kan. En ik vindt de Georgenkirche het mooiste voorbeeld van baksteengotiek in noord- Duitsland. Niet in de laatste plaats omdat het kerkinterieur er na het herstel niet is teruggeplaatst. Dat maakt de kerk iets minder katholiek terwijl het hemelse er juist daardoor tot uitdrukking wordt gebracht.