Groningen

We liggen nu in Groningen. Het eindpunt van onze rondreis naar Scandinavië. Natuurlijk gaan we nog wel even naar Steenwijk en doen ook nog Amersfoort aan voordat we in november naar onze winterplek in Hoorn gaan. Maar Nederland voelt toch als ons thuis na een half jaar zwerven. Of we nu in Groningen of in Hoorn liggen. We hebben bij elkaar 4.200 kilometer in 400 vaar-uren afgelegd. Het is een geslaagde reis waar we ons doel Stockholm en de Stockholmse scheren hebben gehaald. We vinden het leven op de boot afwisselend en soms spannend. Hebben veel van het licht, de luchten en de ruimte genoten. De drukte in ons kleine, volle landje overvalt ons. We moeten echt even wennen. Niet meer zo maar zwerven maar afspraken maken, hier en daar iets regelen, beetje werken. Gaan komende winter eens rustig bedenken wat de volgende reis zal zijn. De Donau? Frankrijk? Noorwegen? Of gewoon een jaartje Zeeland en de  Nederlandse rivieren met een uitstapje naar Antwerpen.

Het laatste stukje vanuit Duitsland hebben we niet over groot water maar over de smalle, als industrieel erfgoed te beschouwen veenvaarten afgelegd. Door Ter Apel, Stadskanaal en Veendam. We passen ternauwernood door de bruggen en sluizen. Ria staat aan bakboord en roept bij het inlopen van een sluis of brug: tikkie bak of tikkie stuur! De brugwachters rijden op hun scooter mee en bedienen de bruggen en sluizen grotendeels met de hand. Er zijn heel karakteristieke wachters bij. We moeten goed luisteren om hen te verstaan, ook al zijn we in Nederland.

In Veendam bezoeken we het Veenkoloniaal Museum en leren veel meer van dit gebied. Schepen vol Groninger turf werden hier al vanaf de 18-de eeuw naar steden als Amsterdam, Schiedam, Gouda en Delft geëxporteerd. Ook oostwaarts in Duitsland wordt turf afgezet in steden als Emden, Bremen en Hamburg. De haven van Riga is al vanaf 1740 een populaire bestemming voor de schippers. Halverwege de negentiende eeuw is turf al lang niet meer de belangrijkste lading. Alles waar geld mee verdiend kan worden zoals wijn, port, ansjovis, steenkool, lijnzaad, graan en hout wordt vervoerd. Zo groeit de scheepvaart explosief in het hoge noorden van ons land. Rond 1860 wonen er in de Groninger Veenkoloniën evenveel zeelieden als in Amsterdam en Rotterdam bij elkaar!

We vonden het leuk dat jullie ons blog dit jaar volgden!

Kilometers kanaal

Precies een week geleden vertrokken we uit Lübeck en nu zijn al vlak bij de Nederlandse grens. We liggen in Rheine, bij een van de sluizen in het Eems-Durtmund-kanaal. We hebben dan in 41 uur al 436 kilometer kanaal, in het tempo van de binnenvaartschippers afgelegd. Eerst door het romantische, zich als een rivier door het landschap slingerende Elbe-Lübeck-kanaal. Dan door het, als snelweg aangelegde brede Elbe-Seiten-kanaal. Aan het begin daarvan hadden we een prachtig uitzicht vanaf het Schiffshebewerk waar we zowat 40 meter omhoog werden getild. En 235 kilometer Mitteland-kanaal met ongeveer evenveel bruggen als kilometers. Vanaf dit kanaal genieten we van de prachtige landschappen en het veranderende licht door de dag. We hopen binnen 3 dagen via Haren, Nederland binnen te varen en willen via Groningen naar Steenwijk waar een aantal dingen aan de boot gerepareerd en aangepast moeten worden. Natuurlijk blijven we een paar dagen in Groningen om van deze mooie stad te genieten.

Lubeck

We zijn in een paar grote slagen terug in de mooie Hanzestad Lubeck. In 4 dagen hebben we vanaf het zuidelijkste puntje van Zweden, via Møns Klint de 300 kilometer naar het vaste land van Europa afgelegd. We genieten nu een paar dagen van deze mooie stad. Paar museumbezoekjes en lekker uit eten. Daarna gaan we kilometers vreten op de Duitse kanalen, terug naar Nederland. We hopen over een maandje terug te zijn.

Rødvig

woensdag 30 augustus We liggen nu in Rødvig op Sealand. We kunnen hier eindelijk weer normaal boodschappen doen. Lekkere karnemelk en een normale sortering vlees en vleeswaren. En ook gewoon weer wijn op de plank in de winkel. We blijven een dagje liggen omdat het regenachtig weer is en bovendien hebben we gisteren 108 kilometer gevaren. We vertrokken om 6.50 uur uit Käseberga en kwamen om 16.00 uur in Denemarken aan. Een hele dag. Het bezoek aan het kleine haventje Käsebarga op het zuidelijkste puntje van Zweden was leuk. Hoog boven de steile kustlijn van Käsehuvud, op de heuvelrug boven het oude vissersdorpje Käseberga, vormt een stenen schip “Ales Stenar” een mijlpaal in het landschap. “Ales Stenar” is het grootste bewaarde stenen schip van Zweden. Archeologische analyses laten zien dat het ergens in de periode tussen 500-1000 voor Christus werd gebouwd. Vanaf het monument zien we iets verder op een veld met oranje ballen. Als we dichter bij komen zien we dat het een heel veld pompoenen is. Gek gezicht.

Vanuit Häno hebben we een tussenstop gemaakt in Åhus en Skilinge. In Åhus hebben we een dag op beter weer gewacht. Ik heb een bezoek aan de daar gevestigde Absolut Wodka-fabriek gebracht. In Skilinge ontmoeten we Nan en Jeroen die daar op hun grote schip wonen. Jeroen is ontwerper en heeft hun oude, 20 meter lange, als tweemaster omgebouwde voormalige stoomsleper, prachtig ingetimmerd met een eiken interieur. Jammer dat ze een paar jaar geleden de masten van het schoener getuigde schip zijn kwijtgeraakt. Nu ligt het er een beetje onbeholpen bij met twee veel te korte masten er op. Jeroen wil het schip echter niet meer herstellen omdat hij met 76 jaar niet meer de kracht heeft het te zeilen. Jammer! Nan is architect en heeft over de hele wereld gezworven. Ria krijgt in ruil voor wat medisch advies een pot met scoby waar je Kombucha, een soort bruisende, alcoholvrij drank mee kunt maken. Scoby is een fijn weefsel van verschillende bacterien en gisten die een drijvende zwam vormen. Ben benieuwd of het Ria lukt ook Kombucha te maken. Leuk als je tijdens de reis bijzondere mensen ontmoet.

Hanö

 25 augustus Het seizoen is hier in Zweden wel heel kort. Half juli begonnen hier de vakanties en nu zijn alle kinderen alweer naar school en is het rustig in de havens. Op het uitgestrekte water komen we zelfs maar een enkele boot tegen. Nu dus ook geen jonge mensen meer in de havens en geen klaterende kinderlach meer te horen. We liggen in Åhus en hebben vanaf de Stockholmse scheren al 72 uur gevaren en zo’n 750 kilometer afgelegd. En zijn dus al lekker op de terugweg. Gisteren zijn we vanuit Hanö vertrokken. Hier en daar zien we de Barracuda verschijnen. Ook in Kalmar hebben we weer bij elkaar gelegen. Toen wij op Hanö waren lagen zij in Torhamn. Ben benieuwd wanneer we ze weer zien.

We zijn blij met onze stabilisatoren. Op weg naar Hanö trok de wind onderweg aan, eigenlijk is dat bijna altijd zo. En doordat de wind uit zuid kwam, bouwden de golven zich hoog op. We gingen van oost naar west en hadden de golven van opzij. Aad vond het prima gaan, ik voelde me het laatste stuk niet op mijn gemak. Tegen zeeziek aan. Gelukkig heb ik aan Aad zo’n fijne schipper, hij kijkt tijdens het varen altijd met een gelukkige blik mijn kant op. Het in de golven varen doet hem denken aan zijn tijd bij de reddingsbrigade, leuk vindt hij dat. Dat geeft in ieder geval vertrouwen. Fijn zo samen in Zweden te mogen zijn. Het is hier overal wonderschoon. Ook nu weer.

Negen jaar geleden waren we ook op Hanö, maar dan in het voorjaar. Het eiland is eigenlijk een groot natuurreservaat, met als uitzondering het vissersdorpje Hanö zelf. Ik herinner me van toen we hier met de ONJ waren dat het een ruig eiland is, met veel herten. Toen hebben we er niet een gespot. Nu, tijdens onze wandeling door stenig gebied, wel; vijf reeën, waarvan twee met jong. Bij de vuurtoren lagen twee reebokken met een groot gewei, achter een muurtje. Waarschijnlijk om de jonge mannetjes te beschermen. Het gebied staat vol met meidoornstruiken, kamperfoelie en wilde rozenstruiken met knaloranje en rode rozenbottels. Wat is dit toch een lief haventje, met vrij veel kleine falurood geschilderde vissershuisjes. Schots en scheef aan het havenbekken geplaatst. Ook Hanö is weer zo’n overgangspunt. Na dit eiland gaan we naar het zuiden, naar Åhus en vervolgens naar Simrishamn. Het is een hele afstand, onze route en vanaf nu niet meer verstopt tussen eilandjes. Nu hebben we voorlopig alleen grotere oversteken. We kunnen morgen waarschijnlijk een stukje verder. Dan vertrekken we weer vroeg. In de ochtend staat er minder wind.

Het veer naar de overkant komt binnen

Oversteek

16 augustus Nadat de stabilizers zijn ingebouwd zijn we eerst een nachtje in Västervik gaan liggen om van alle bouwactiviteiten n beetje bij te komen. Omdat het met stabilisers kan zijn we de volgende dag naar Öland overgestoken. Naar de prachtige vissershaven Byxelkrok. Alhoewel we niet rolden werd Ria toch zeeziek. Jammer. De oversteek wil ik jullie niet onthouden. Varen jullie mee?

Dronken olifant wordt zeewaardig schip

Gisteren is de test met de stabilisers geslaagd. Om 11.00 uur lagen we in het water en heeft Rens de computer voor de aansturing van de stabilisers ingesteld. Op weg, eerst nog op klein water, hebben we de stabilisers anders om laten werken. Toen ging Tiberius op vlak water flink heen en weer. Een gekke ervaring. Rens heeft gecontroleerd of al het laswerk goed gedaan was en de bussen waar de Stabilisers in zitten niet trilden of bewogen. Dat was o.k. Toen naar groter water tot buiten de fjord, op volle zee. Daar stond windkracht 6 met een onrustige deining van meer dan een meter. Ik heb Tiberius met de stabilisers in werking dwars op de golven gestuurd. We bewogen wel op en neer maar slingerden niet. Toen we de stabilisers parkeerden en dus buiten werking stelden begon Tiberius te rollen. Steeds heftiger. Ik liet het zo ver komen dat alles door de boot slingerde en Rens zich verschrikt vast hield. We gingen wel 15 graden scheef. Toen heb ik de stabilisers weer in werking gesteld en stabiliseerde Tiberius direct. Het leed was geleden. Tiberius is van een dronken onbeheersbare slingerende olifant een zeewaardig schip geworden. Tiberius laat zich veel makkelijker sturen. Ik hoef niet voortdurend op te letten waar de golven vandaan komen en met de billen bij elkaar sturen. Ongelooflijk wat twee van die, relatief kleine ronddraaiende armpjes met het schip kunnen doen. We hoeven voortaan minder snel voor zwaar weer bang te zijn. De mogelijkheden van onze reizen door Europa zijn werkelijk toe genomen. Het is een hele investering maar het is het waard!