Ameland

1 juni 2020
Vandaag worden de Corona-maatregelen verruimd. We mogen nu, onder voorwaarden van voldoende afstand, een terrasje pikken. De take-away- plekken, hier op het eiland, waar we tot nu toe af en toe koffie of een ijsje halen, zullen nu wel weer verdwijnen. Met zijn allen mogen we weer naar het theater, de bioscoop en naar een restaurant, echter met niet meer dan 30 personen. Voor ons verandert er eigenlijk niet veel. Wij bezoeken geen restaurants en terrasjes, maar hier in de dorpjes op straat wordt het wel weer wat gezelliger.

Het is al weer een week geleden dat we vanaf Vlieland hier naar toe zijn gevaren. Ria’s berekening van de route komt mooi uit. Eerst steken we de brede Vliestroom over. Bij de ingang van de vaargeul richting Terschelling hebben we veel zijwaartse stroom zodat we scheef door het water gaan. We hebben een prachtig uitzicht op West-Terschelling. Daarna komt het Oosterom, ons eerste wantij op de route. De boeien, die overigens steeds verder uit elkaar staan, volgen we netjes. Prikken zijn er niet meer, zoals we op onze tocht met Post 3 nog tegen kwamen. Wel veel stokken van vissers die daarmee hun mosselkavel hebben afgezet. Het Oosterom is op het meest ondiepe deel 1.80 meter diep. Dan hebben we nog 60 cm kielspeling. Kan goed. Even verder steken we de Blauwe Balg door, beschermd door de Robbenplaat voor de golven vanuit zee. Recht op de mooie rood-wit gestreepte vuurtoren van Ameland af. Verschillende zeehonden steken nieuwsgiering hun kopje boven water. In de verte liggen de grote robben op de plaat. Lekker te zonnen. Dan is het nog een klein stukje naar de haven van Ameland, bij Nes. Wanneer we de haven binnen lopen worden we gefilmd door Rolf en Jos. Leuk! Dan rusten we een uurtje uit want zo’n zoektocht over het Wad is best vermoeiend.

Nadat ze ons, ongepland, twee weken vergezeld hebben zijn Jos en Rolf vertrokken. Weer hun eigen weg. Het was hartstikke leuk met elkaar. Gezellig bij de een of de ander aan boord. Praten over van alles, en het Wad. Stukje wandelen, plantjes en vogels kijken. Genieten van dit bijzondere landschap. Of gewoon kijken hoe de ander het doet. Jos en Rolf gaan meestal hun eigen gang. Fietsen een eind en wandelen dan een stukje. Ria en ik hebben een autootje gehuurd. Dat ontlast Ria’s knieen en zo komen we toch op de uiteinden van het eiland. Bij de mooie vuurtoren, het landschap bij Roosduinen en de dorpen. Twee dagen trek ik er met Rolf op uit. Maak foto’s van de koeien, van het strand of van het bos; Rolf is gefocust op wat er vliegt en zingt. Leuke combinatie.
De mooiste wandeling was wel naar het Nieuwlandsreid, aan de oostkant van Ameland. Dit gebied wordt, van vader op zoon, aan een paar boeren verpacht die er schapen of koeien laten grazen. Aan het eind van de 19e eeuw was het Nieuwlandsreid een stuivende zandvlakte waarop duinen zich vormden. Het gebied had toen nog te lijden van overstromingen van de Noord- en Waddenzee. In 1893 werd de Kooi-oerdstuifdijk aangelegd waardoor de opening van de Noordzee was afgesloten. Zo werd de open zandvlakte een zoute eilandkwelder. Door het Nieuwlandsreid stromen een paar slenken die uitkomen in de Waddenzee. Wanneer de kwelder na een hoge vloed helemaal onder water heeft gestaan, veranderen ze in een snelstromende watermassa. Wij lopen, met een paar jonge stieren langs een van de slenken naar het Wad. Dat levert een prachtig gezicht op, die herkauwende stieren aan de waterkant in het slik.

Vlieland

De overtocht van Makkum naar Vlieland liep afgelopen dinsdag op rolletjes. Vroeg in de morgen worden we bij hoogwater, samen met 8 zeiljachten in de sluis bij Kornwerderzand, vlot geschut. Daarna varen we met het laatste beetje vloedstroom rechts af over de Boontjes naar Harlingen. Heerlijk weer op het zoute heldere, blauwgroene water. De motor begint zachter te ronken. Tiberius is helemaal in zijn element. Onderweg is er weinig verkeer, alleen een paar garnalenkotters die het wad afstropen en een peilvaartuig dat zigzaggend de diepten aan het meten is. Want het wad verandert voortdurend. In de verte zien we de ferry’s van Vlieland in het nevelige ochtendlicht naar Harlingen schuiven.

Vanaf Harlingen krijgen we aan het eind van de Pollendam wat stroom tegen; maar even verder, in de Blauwe Slenk begint het al weer te ebben en neemt onze snelheid langzaam toe. We varen steeds naast de hoofdvaargeul voor de grote schepen, tussen de grote boeien en de recreatieboeien in. Zo schuiven we samen met twee ferry’s met een behoorlijk vaartje richting Vlieland. Op de Vliesloot, naast de kop van het eiland hebben we even flink de ebstroom tegen. Dan is het even mikken om het gaatje te vinden. Zo komen we vroeg genoeg aan om nog een mooie plek tussen de grote jongens, aan het steiger vlak achter de dijk, te krijgen. Jos en Rolf komen een half uurtje later het gat indraaien en maken iets verderop vast.

Natuurlijk lopen we samen met Jos en Rolf een rondje met prachtig uitzicht vanaf de vuurtoren over het dorp en het wad. Onderweg inventariseren Jos, Rolf en Ria de plantjes en de beestjes. Ik maak hier en daar een foto omdat ik dat graag doe. En s’avonds eten we bij ons aan boord, wat we komende dagen nog wel een paar keer, over en weer zullen herhalen.

Eergisteren heerlijk ouderwets naar het strand. Met z’n tweeën lopen we helemaal rond de punt van het eiland naar de kant van de Noordzee, op het verlaten brede strand. We zien Terschelling aan de overzijde. Alhoewel het Hemelvaart-vakantie is, is het overal opvallend rustig. Op het strand kun je een kanon afschieten zonder iemand te raken. Even gezonnebaad op onze te kleine handdoeken en het eerste laagje bruin opgebakken. Met je ogen dicht luisteren naar het geluid van de zee en de krijsende meeuwen.

Gisteravond heb ik de zon vanaf het duin een hele zachte oranje-roode landing zien maken. Hier gaat de zon net op het randje van het strand in het kleine zeetje onder. Op de terugweg naar de haven kleurde de lucht rosé/rood op een zachtblauwe ondergrond.

Vanmorgen palaver gehad, samen met Jos en Rolf. Ria had zich al terdege voorbereid om de verdere tocht over het wad naar Ameland te bezien. We nemen de planning door en controleren het rekenwerk. Ja, voor ons is het spannend. De vorige keer, dat we met de ONJ richting Ameland voeren misten we een wantij en voeren pardoes de geul naar de Noordzee op, de grondzeeën tegemoet. Dat willen we niet nog eens meemaken. Daarom is het goed de tocht met deze ervaren waddenzeilers punt voor punt door te nemen. Maandag zeilen Jos en Rolf die kant op. Dinsdag, wanneer het rustig weer is, volgen wij.

Eindelijk weer op zout

Het IJsselmeer liep 5 dagen geleden vanuit Enkhuizen prima. De wind recht op de kop en niet meer dan 3 Beaufort, met af en toe een uitschieter naar 4. Naarmate we dichter bij Stavoren kwamen, werd het rustiger. We hebben gelijk koers gezet naar Makkum. Dat is in ieder geval een mooi vertrekpunt als we komende dagen naar een van de Waddeneilanden willen oversteken. Maar dus voorlopig even een paar dagen Makkum. Naast de grote hallen van de familie de Vries, onderdeel van Feadship.
Alleen jammer dat ik onderweg, de onderste helft van mijn s.o.s. kettinkje, in het toilet verloor. Plotseling rinkeldekinkelde het. En het lag er in. Hij zat blijkbaar te los op de bovenkant. Daar zit je dan. Niets meer aan te doen. Als ik het toilet zou doorspoelen zou alles stuk gaan. Gelukkig lagen Peter en Anita van de Barracuda ook in Makkum. En Peter is heel erg handig. Dus na enig bellen kwam hij met zijn uitgebreide gereedschapskist op wieltjes naar de Tiberius en heeft de klus geklaard. Geweldig. Eerst nog geprobeerd met een verlengd flexibel grijpertje om het onderdeel er uit te peuteren. Dat lukte niet. We kwamen niet voorbij de scherpe snijder, onder in het toilet. Toen heeft Peter de kit maar los gesneden, het volledige toilet gedemonteerd en het bewuste detail er uit gehaald. Daarna in tegenovergestelde richting alles weer gemonteerd en opnieuw en nog netter gekit. Ria heeft, als dank, na afloop voor Peter en Anita haar lekkere paella gekookt.
Ria is een afspraak in Amsterdam aan het maken voor injecties in haar knie met haar eigen bloedplasma. Is op advies van de Bergman-kliniek uit Naarden. Wellicht helpt dat. Echter garantie tot aan de voordeur. Vandaag hoorde Ria, na enig bellen, dat ze op 5 juni kan komen. Dan hebben we nu nog twee en een halve week om de Wadden te verkennen.
Vanavond hebben Jos en Rolf zich met hun Watersnip bij ons gevoegd. Morgen varen we naar Vlieland. Om 8.07 uur is het hoogwater bij Kornwerderzand. Dan gaan wij door de sluis en willen via de Boontjes naar Vlieland varen. Jos en Rolf gaan iets eerder en steken door, over het Zuid-Oostrak. Ik denk dat we ongeveer op dezelfde tijd op Vlieland aankomen. Eindelijk weer op zout water. Heerlijk. Voelt anders.

DSC_8731-Pano
Dijk bij Makkum, links Tiberius aan de steiger.

DSC_8768
Prachtige zonsondergang.

DSC_8776-HDR
Fries uitzicht vlak bij Wons, op een fietstochtje in de buurt.

Ontstuimig

Vanmorgen hadden we ons voorgenomen naar Medemblik te varen, na verblijf van een week in Enkhuizen. Ik wilde erg graag buitengaats na een week hard werken aan een aantal projecten. Omdat Ria haar knieën steeds meer weigeren te doen waarvoor ze dienen gooi ik los terwijl Ria voorzichtig de haven uit vaart. Ik neem buiten de haven het stuur over en ga er eens lekker voor zitten. Heerlijk! Zo lang we in de luwte van Enkhuizen, langs de dijk varen, is het rustig. Maar in de verte zie ik al wat kopjes op het water. Stom niet goed genoeg op onze weer.app gekeken. Als we eenmaal het ruime sop kiezen en 45 graden bakboord afbuigen richting Medemblik wordt het toch wel serieus. Het is in ieder geval lang geleden dat we Tiberius zo hebben voelen stampen. Gelukkig slingerden we niet veel omdat ik de stabilisers heb aangezet. Maar tegen stampen helpt dat niet. Ik moest er op deze wijze aan herinnerd worden dat we hebben geleerd dat omslaande kopjes op het water richting windkracht 5 gaat. En op het IJsselmeer zijn die kopjes kort en vervelend. Na een kwartiertje kijk ik Ria aan en vraag of we zo door gaan. Nou liever niet zegt Ria. Straks moeten we nogmaals twee keer bakboord uit en hebben de wind van opzij. Lijkt haar niet zo prettig. Dus maar weer omgedraaid en na een uurtje varen weer vastgemaakt in Enkhuizen. We gaan het morgenvroeg gewoon nog maar een keer proberen. Dan staat er in ieder geval 5 knopen wind minder. We zullen zien.

IMG_1225
Mooi plekje langs de Zuider Havendijk

Afgelopen week hebben we van Enkhuizen genoten. Wat is het toch een leuke plaats met steeds weer verrassende plekken. Zoals de Zuider Havendijk en het Snouck van Loosen Park en het havenhoofd. En de haven bij avondlicht is ook mooi bij stil weer. Zeker als er een poes rustig wil poseren voor een foto van de Drommedaris.

Enkhuizen

We liggen nu, na twee nachten Marker Wadden, in Enkhuizen. We willen niet terug naar Hoorn. Veel te lekker om weg te zijn. Nog een tijdje blijven zwerven. Kunnen het niet laten. Tegen de adviezen in. Alhoewel vanavond een eerste inzicht is gegeven op de versoepeling van de maatregelen, is er voor de recreatievaart geen duidelijkheid. Het beleid daarvoor wordt regionaal en per gemeente bepaald. We moeten maar een beetje zien. En dat doen we nu dan maar.

De Marker Wadden zijn mooi. Nog maar zo jong en dan al zo mooi. Wat zandduinen, enkele slik-plassen, hier en daar wat moerasandijvie, plus een oneindige horizon en er is weer een nieuw paradijs op aarde. De vogels vinden het sowieso geweldig. Er wordt driftig gebouw aan wat huisjes en enkele servicegebouwen. Allemaal in de zelfde stijl. Prachtig vergrijzend hout, maar nu nog grotendeels oranje-geel. En een prachtige folie als uitkijkpost waarvan ik maar niet genoeg krijg om hem te fotograferen. Tot aan zonsondergang toe. Alleen jammer dat ik met mijn stomme kop, de zonsondergang-foto’s, gisteravond met uiterste inspanning, in de kille noorder wind genomen, vanmorgen heb gewist. Dus jullie moeten maar je fantasie gebruiken. Het is nog rustig op de Wadden. Grote groepen, met charters aangevoerd, zijn nog niet toegestaan. En we liggen allemaal enkel aan de paar steigers die er zijn. Allemaal vriendelijke mensen. Van ons soort.

Vanmorgen op ons dooie akkertje naar Enkhuizen gegleden. Want ik moet iets versturen. En op de Wadden is geen internet. Het was vanmorgen nog rustig in de haven toen we tegen een uur of elf aankwamen. Maar inmiddels ligt de haven weer vol. Alhoewel vol nu een relatief gegeven is. Je mag hier, zoals in veel havens maar enkel liggen. En dat is maar goed ook.

Waar gaan we heen?

Laatste bericht is van 24 maart toen we van plan waren te vertrekken. Dat kon toen echter niet van wegen het toen net in Nederland gearriveerde Covid-19 virus. Dat is intussen al weer 7 weken geleden. Ondertussen is er veel gebeurd. De wereld is veranderd. De berichten buitelen over elkaar heen. Soms is het te veel om te blijven volgen. Bovendien leven we nog steeds in onzekerheid. Weten we niet wat de oplossing is om hier uit te komen. Er wordt veel gespeculeerd over een exitstrategie maar dat komt meer voort uit ongeduld dan uit wijsheid. Alhoewel ik best snap dat sommige bedrijven het water aan de lippen staat.

Wij merken daar niet zo veel van. Ik heb een aantal mooie klussen in Hoorn waar veel aandacht naartoe gaat. Dus ik hoef mij niet te vervelen. Ik heb het zelfs ongewoon druk. Ria schildert veel. Vooral planten en bloemen die hier in de buurt te vinden zijn. We doen ons best elke dag een ommetje in het park te maken om in beweging te blijven. Alleen op de boot zitten is geen optie. Dan roest je vast. We genieten van het voorjaar dat hier uitbundig is losgebarsten. De waterkanten in het park zijn prachtig. Hadden we nog niet eerder gezien. De bomen staan in volle bloei.

DSC_8216-bewerkt
Aquarel van Ria, geschilderd naar Vincent Jeannerot.

We proberen zo weinig mogelijk boodschappen te doen. Slaan 7 dagen vooruit in, om zo min mogelijk naar de stad te hoeven. We gaan ook niet naar de markt. Alleen af en toe naar de notenkraam waar we dan voor drie weken voorraad kopen. Die heeft heerlijk verse noten die we niet kunnen weerstaan. Over het algemeen genomen houdt iedereen in de stad zich hier aan de richtlijnen: afstand houden en hier en daar handen ontsmetten bij de winkels. En we liggen hier relatief rustig. Aan het park met het Markermeer als rugdekking. Alhoewel het hier in de haven en op de kade steeds drukker wordt met dagjesmensen die een luchtje komen scheppen.

Toch gaan we morgen proberen een rondje te varen. Naar de Markerwadden of een haven die nog open is zoals Enkhuizen of Medemblik. Of wellicht even oversteken naar Stavoren. Ik heb geïnventariseerd bij schippers hier aan de kade. Die melden dat veel havens richting Amsterdam zijn gesloten. Daar kom je sowieso niet in. Andere zijn wel open maar bieden verder geen voorzieningen, geen toiletgebouw, geen water. Maar we zijn gelukkig zelfvoorzienend dus ons maakt dat niet veel uit.

De situatie in de haven is ook sterk veranderd. Er zijn haast geen winterliggers meer. Alle buurboten zijn vertrokken. De meeste naar een vaste zomer-ligplaats elders. Een boot is verkocht. Nico ligt als vanouds weer buiten in de aanloophaven voor anker. Alle schepen van de bruine vloot zijn ook weg. Daarom gaat het ook bij ons kriebelen.

We zullen zien.

Hoorn 3 mei 2020

We gaan toch niet

Zal je altijd zien. We wilden vanmorgen vetrekken, maar het mist net als vorig jaar toen we weggingen. De natuur waarschuwt ons, haha.

Na de aanzwelling van de berichtgeving over het nieuwe corona-virus hebben we gisteren besloten toch maar voorlopig in Hoorn te blijven liggen. De maatregelen die de landen om ons heen nemen en nog zullen nemen zijn onduidelijk. Toen we het besluit gisteren genomen hadden sloot Denemarken bijvoorbeeld al haar grenzen. Bovendien is het verstandig zo veel mogelijk contacten te vermijden. Je moet er ook niet aan denken midden in Duitsland besmet te raken.

We blijven dus voorlopig in het vetrouwde Hoorn. Ik heb nu eenmaal geleerd stil in een hoekje te gaan zitten als er gevaar dreigt en te wachten tot het gevaar geweken is. Kan ik wellicht nog wat foto’s van de stad maken.

Rode Steen.02.2020.Hoorn
De Rode Steen in Hoorn zoals ik die zie. Zonder rotzooi van opgeslagen terrasmeubilair, parasols en reclame en met toevoeging van een nieuw gebouw op de plek waar in de middeleeuwen het stadhuis van Hoorn stond. Zo staan de Waag en het voormalige Statencollege waarin nu het Westfries museum is gehuisvest, weer mooi in evenwicht op het plein.