Amersfoort

29 juni 2020
We hebben Friesland verlaten en liggen nu in de Eemhaven van Amersfoort om hier Ivo zijn verjaardag te vieren. Weer helemaal vertrouwd hier. Alle plekjes van Amersfoort kennen we op ons duimpje.
Onze eerste stop hier naar toe was Urk. Altijd leuk om in dit drukke vissersdorp te liggen. Woningen en werk- plekken zoals scheepswerven liggen hier nog ouderwets pal naast elkaar. Iets wat op andere plekken in Nederland niet meer schijnt te kunnen. Geweldig om te zien dat het juist extra veel woonplezier geeft en geen hinder. Tussen de middag zie je de mensen nog ouderwets met de fiets naar huis gaan voor de warme hap.


Via het Markermeer varen we de volgende dag in een ruk naar de Eem waar we een plekje naast het Raboes vinden. We genieten van de prachtige weidsheid van de Eempolder. Omdat het de komende dagen tropisch warm wordt zoeken we een plekje in Eembrugge op het hoekje van het Ocrieteiland. Lekker in de schaduw onder een boom. We eten weer voor het eerst buiten de deur op het terras van het restaurant van de Eemnesser-haven.


We moeten echter wel, ondanks de warmte op vrijdag in de Eemhaven een plekje hebben om de verjaardag van Ivo te kunnen voorbereiden. Die vieren we weer voor het eerst met ons hele gezin en natuurlijk ook met Lisa. Sinds Ivo en Lisa hebben besloten een huis te zoeken hoort zij er echt bij. Ria heeft een toespaakje voorbereid waarin ze stil staat bij Ivo zijn 36-ste verjaardag en heet Lisa welkom in ons clubje. Ze heeft drie schalen lasagne gemaakt met heerlijke frisse Caprese vooraf. Samen met de honden van Lisa en Ivo en de papagaai Joeri is het alsof het altijd zo geweest is.

De Alde Feanen

woensdag 18 juni 2020

Het Fries Museum …… op de Wadden …….

Vanmorgen varen we door het gedicht van Marsman:

En in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,

boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.

de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord……..

Vooral die lage lucht is toepasselijk, die hier over het Friese land tussen Leeuwarden en Earnewald hangt. Varend over het Langdeel richting Wartena overvalt me dat gevoel.

We liggen nu op een van de Marrekrite-plaatsen langs de Lange Sleatten in het Nationaal park de Alde Feanen. Het is hier weer stil in vergelijking met Leeuwarden, waar in de avond de prachtige glooiende oevers van de stadsgracht vol zaten met jonge mensen die van lekkere harde muziek hielden. We zijn een klein stukje opgeschoven zodat de muziek minder luid klinkt.

We hebben wel genoten van Leeuwarden. Het is een mooie stad. En natuurlijk was het ook leuk dat Ton ons een bezoekje heeft gebracht. We zijn een dag samen met Ton opgetrokken en hebben Leeuwarden nader verkend en heerlijk ’s avonds in de kuip gegeten.

De voormalige strafgevangenis van Leeuwarden: DeBlokhuisPoort, is nu cultureel centrum.

Dokkum en de Dokkumer Ee

15 juni 2020.

Ook aan het liggen op een leuke plek komt een eind. Na drie nachtjes is het meestal wel weer voldoende. We vertrekken dus vanuit Dokkum voor een volgende stap op onze vrijblijvende reis door Friesland. Geen grote tochten, niet naar het buitenland. Gewoon, zoals de meeste mensen, uit in eigen land. We vinden het wel heerlijk te weten dat hier in het noorden bijna geen Corona-besmettingen zijn aangetoond. Geeft toch wel een ontspannen gevoel. Zo vinden we het ook niet zo’n bezwaar om weer wat vrienden of familie te zien.

Vanuit Dokkum zijn we zaterdag de Dokkumer Ee opgevaren. Hier in Friesland noemt men de Ee de “Ieje” op een zangerige manier uitgesproken. Het is mooi op de Ee: een dromerig en wijds landschap. Alles mooi groen, ontelbare koeien in de wei. In sommige weides lijken ze wel stuk voor stuk gewassen, op andere weides zijn ze een en al koeienstront. Vlak bij zien we zelfs grote herten staan. Met prachtige geweien, zo fluwelig behaard dat je ze zou willen aaien. ‘Hertenvlees’ te koop; dat zie je in Nederland toch niet zoveel. Boven de Ee cirkelen twee zeearenden hoog in de lucht, wat zijn het toch enorme vogels. We zijn onderweg naar Leeuwarden, kunnen in de stad aanleggen. Maar, wanneer we een mooi plekje onderweg zien kunnen we ook een of twee nachten aan de Ee blijven liggen.

Ter hoogte van Raard roept Aad: kijk, daar komt nog een Pollard. Grappig, daar komen we de Neeltje Maria tegen met Gerda en Dick. We keren om en varen een stukje met ze terug. Zij hebben een favoriete plek op de Ee aan een van de Marrekriteplekken. Geweldig, die provincie Friesland heeft het wel voor elkaar hoor. Overal door heel Friesland heeft de provincie ligplaatsen gemaakt, steigertjes of kades op de meest mooie plekken, midden in de natuur. We wandelen naar Raard en langs de Ee. Hier voel je je pas welkom.

We eten met elkaar, op afstand natuurlijk en wat is het gezellig! De dag erna bellen Willem en Syl, zij zijn in de buurt van Leeuwarden en onderweg naar Dokkum; het moet niet gekker worden. Ook zij leggen aan bij de Marrekriteplek en we hebben met z’n zessen de meest leuke avond met elkaar sinds de uitbraak en het isolement door het Coronavirus. Wat hebben we dat gemist: met elkaar aan tafel en lachen. Heerlijk. Dat geeft weer hernieuwde energie.

Vanmiddag zijn we verder de Ee op gevaren en hebben in Leeuwarden een plekje aan de Stadsgracht gevonden. Sinds Leeuwarden in 2018 tot Culturele hoofdstad van Europa is benoemd, kun je hier goed vertoeven.

Dokkum

11 juni 2020,

Het is druilerig in Dokkum. Al de hele dag komt het water als een nevel uit de lucht. Peter en Elly zijn vanochtend op de koffie geweest. Meta en Arnold uit Groningen waren er gisteravond omdat het nu slechts een klein uurtje naar ons rijden is. Dat is het leuke van het reizen op een boot. Ergens laat je wat vrienden achter, maar onderweg vind je weer andere terug.

Er restte ons nog een paar dagen Ameland na ons noodzakelijke uitstapje naar Amsterdam. Met een op Ameland gehuurde auto brachten we donderdag eerst een bezoek aan Ivo en Lisa in Weesp. Nadat we in een Weesp in een hotelletje hebben overnnacht gingen we 5 juni naar de afspraak voor Ria’s knieen. De ACP injectie in beide knieen moet verbetering gaan brengen. Hopen nu maar dat het straks beter gaat.

Een paar dagen later vertrekken we vanaf Ameland richting Lauwersoog. Eerder waaide het te veel en was het doodtij. Dus te weinig water om over de wantijen te kunnen komen. De platen vallen bij eb droog en pas bij hoogwater kunnen we er met 1.20 m diepgang overheen. Bij springtij wel te verstaan. De kosmos bepaalt wanneer er meer of minder water is en wanneer we kunnen gaan. We zijn afhankelijk van de natuurlijke ritmes en dat geeft een soort weldadig gevoel. Een met de natuur. Hoe kun je dat beter voelen dan op een boot in het Waddengebied. Spannend, dit keer moeten we wel over vijf wantijen. Gelukkig, alles gaat goed; onderweg spotten we een enkele zeehond. Die steekt nieuwsgierig zijn kopje boven het water uit, om daarna snel weer onder te duiken.

Wat was het mooi op Ameland, zoveel prachtige natuur. Duinrozen, bottelrozen, gele lis, heide, duindoorn, bloeiende vlierstruiken. Wilde Orchideeën en natuurlijk heel veel weide- en wadvogels. Tureluurs, kievitten, lepelaars, scholeksters, kluten, strandlopertjes, sternen en meeuwen in alle soorten en maten. Teveel om op te noemen.

Nu zijn we weer aan land, varen weer op zoet water, geen eb en vloed. Een wereld van verschil. Eerst hebben we een paar dagen aan een klein steigertje in het Lauwersmeer gelegen en een mooie wandeling gemaakt. Even bijkomen want het varen op de wantijen is behoorlijk inspannend. Tussen het riet dachten we eerst dat de boot een soort alarmpje gaf, begrepen niets van het brommetje. Bleek het de roep van de roerdomp te zijn. Nooit eerder gehoord. En nu dus in Dokkum. Je weet wel :Bonifatius in 754 in Dokkum vermoord. Maar geen nood, alhoewel je hier af en toe een wilde blonde Fries tegenkomt, is Dokkum een pittoresk leuk vestingstadje. Hier blijven we een paar dagen, doen eindelijk weer boodschappen. Nog steeds gelden de coronamaatregelen. De supermarkt mag je niet met z’n tweetjes in. Handen ontsmetten, afstand houden. Het is een hele dans van klanten en personeel om elkaar maar niet voor de voeten te lopen. Niet zomaar even iets pakken, je snel omdraaien omdat je iets bent vergeten. Het is een bizarre tijd. Langzaam maar zeker kunnen we wel wat vrienden ontmoeten maar, er wordt niet geknuffeld. Alleen een elleboog en verder ieder op een hoek van de tafel.

Omdat we pas rond 30 juni in Weesp willen zijn, hebben we tijd genoeg om nog een tijdje door Friesland te scharrelen. We hebben geen haast, de tijd aan ons zelf!

Ameland

1 juni 2020
Vandaag worden de Corona-maatregelen verruimd. We mogen nu, onder voorwaarden van voldoende afstand, een terrasje pikken. De take-away- plekken, hier op het eiland, waar we tot nu toe af en toe koffie of een ijsje halen, zullen nu wel weer verdwijnen. Met zijn allen mogen we weer naar het theater, de bioscoop en naar een restaurant, echter met niet meer dan 30 personen. Voor ons verandert er eigenlijk niet veel. Wij bezoeken geen restaurants en terrasjes, maar hier in de dorpjes op straat wordt het wel weer wat gezelliger.

Het is al weer een week geleden dat we vanaf Vlieland hier naar toe zijn gevaren. Ria’s berekening van de route komt mooi uit. Eerst steken we de brede Vliestroom over. Bij de ingang van de vaargeul richting Terschelling hebben we veel zijwaartse stroom zodat we scheef door het water gaan. We hebben een prachtig uitzicht op West-Terschelling. Daarna komt het Oosterom, ons eerste wantij op de route. De boeien, die overigens steeds verder uit elkaar staan, volgen we netjes. Prikken zijn er niet meer, zoals we op onze tocht met Post 3 nog tegen kwamen. Wel veel stokken van vissers die daarmee hun mosselkavel hebben afgezet. Het Oosterom is op het meest ondiepe deel 1.80 meter diep. Dan hebben we nog 60 cm kielspeling. Kan goed. Even verder steken we de Blauwe Balg door, beschermd door de Robbenplaat voor de golven vanuit zee. Recht op de mooie rood-wit gestreepte vuurtoren van Ameland af. Verschillende zeehonden steken nieuwsgiering hun kopje boven water. In de verte liggen de grote robben op de plaat. Lekker te zonnen. Dan is het nog een klein stukje naar de haven van Ameland, bij Nes. Wanneer we de haven binnen lopen worden we gefilmd door Rolf en Jos. Leuk! Dan rusten we een uurtje uit want zo’n zoektocht over het Wad is best vermoeiend.

Nadat ze ons, ongepland, twee weken vergezeld hebben zijn Jos en Rolf vertrokken. Weer hun eigen weg. Het was hartstikke leuk met elkaar. Gezellig bij de een of de ander aan boord. Praten over van alles, en het Wad. Stukje wandelen, plantjes en vogels kijken. Genieten van dit bijzondere landschap. Of gewoon kijken hoe de ander het doet. Jos en Rolf gaan meestal hun eigen gang. Fietsen een eind en wandelen dan een stukje. Ria en ik hebben een autootje gehuurd. Dat ontlast Ria’s knieen en zo komen we toch op de uiteinden van het eiland. Bij de mooie vuurtoren, het landschap bij Roosduinen en de dorpen. Twee dagen trek ik er met Rolf op uit. Maak foto’s van de koeien, van het strand of van het bos; Rolf is gefocust op wat er vliegt en zingt. Leuke combinatie.
De mooiste wandeling was wel naar het Nieuwlandsreid, aan de oostkant van Ameland. Dit gebied wordt, van vader op zoon, aan een paar boeren verpacht die er schapen of koeien laten grazen. Aan het eind van de 19e eeuw was het Nieuwlandsreid een stuivende zandvlakte waarop duinen zich vormden. Het gebied had toen nog te lijden van overstromingen van de Noord- en Waddenzee. In 1893 werd de Kooi-oerdstuifdijk aangelegd waardoor de opening van de Noordzee was afgesloten. Zo werd de open zandvlakte een zoute eilandkwelder. Door het Nieuwlandsreid stromen een paar slenken die uitkomen in de Waddenzee. Wanneer de kwelder na een hoge vloed helemaal onder water heeft gestaan, veranderen ze in een snelstromende watermassa. Wij lopen, met een paar jonge stieren langs een van de slenken naar het Wad. Dat levert een prachtig gezicht op, die herkauwende stieren aan de waterkant in het slik.

Vlieland

De overtocht van Makkum naar Vlieland liep afgelopen dinsdag op rolletjes. Vroeg in de morgen worden we bij hoogwater, samen met 8 zeiljachten in de sluis bij Kornwerderzand, vlot geschut. Daarna varen we met het laatste beetje vloedstroom rechts af over de Boontjes naar Harlingen. Heerlijk weer op het zoute heldere, blauwgroene water. De motor begint zachter te ronken. Tiberius is helemaal in zijn element. Onderweg is er weinig verkeer, alleen een paar garnalenkotters die het wad afstropen en een peilvaartuig dat zigzaggend de diepten aan het meten is. Want het wad verandert voortdurend. In de verte zien we de ferry’s van Vlieland in het nevelige ochtendlicht naar Harlingen schuiven.

Vanaf Harlingen krijgen we aan het eind van de Pollendam wat stroom tegen; maar even verder, in de Blauwe Slenk begint het al weer te ebben en neemt onze snelheid langzaam toe. We varen steeds naast de hoofdvaargeul voor de grote schepen, tussen de grote boeien en de recreatieboeien in. Zo schuiven we samen met twee ferry’s met een behoorlijk vaartje richting Vlieland. Op de Vliesloot, naast de kop van het eiland hebben we even flink de ebstroom tegen. Dan is het even mikken om het gaatje te vinden. Zo komen we vroeg genoeg aan om nog een mooie plek tussen de grote jongens, aan het steiger vlak achter de dijk, te krijgen. Jos en Rolf komen een half uurtje later het gat indraaien en maken iets verderop vast.

Natuurlijk lopen we samen met Jos en Rolf een rondje met prachtig uitzicht vanaf de vuurtoren over het dorp en het wad. Onderweg inventariseren Jos, Rolf en Ria de plantjes en de beestjes. Ik maak hier en daar een foto omdat ik dat graag doe. En s’avonds eten we bij ons aan boord, wat we komende dagen nog wel een paar keer, over en weer zullen herhalen.

Eergisteren heerlijk ouderwets naar het strand. Met z’n tweeën lopen we helemaal rond de punt van het eiland naar de kant van de Noordzee, op het verlaten brede strand. We zien Terschelling aan de overzijde. Alhoewel het Hemelvaart-vakantie is, is het overal opvallend rustig. Op het strand kun je een kanon afschieten zonder iemand te raken. Even gezonnebaad op onze te kleine handdoeken en het eerste laagje bruin opgebakken. Met je ogen dicht luisteren naar het geluid van de zee en de krijsende meeuwen.

Gisteravond heb ik de zon vanaf het duin een hele zachte oranje-roode landing zien maken. Hier gaat de zon net op het randje van het strand in het kleine zeetje onder. Op de terugweg naar de haven kleurde de lucht rosé/rood op een zachtblauwe ondergrond.

Vanmorgen palaver gehad, samen met Jos en Rolf. Ria had zich al terdege voorbereid om de verdere tocht over het wad naar Ameland te bezien. We nemen de planning door en controleren het rekenwerk. Ja, voor ons is het spannend. De vorige keer, dat we met de ONJ richting Ameland voeren misten we een wantij en voeren pardoes de geul naar de Noordzee op, de grondzeeën tegemoet. Dat willen we niet nog eens meemaken. Daarom is het goed de tocht met deze ervaren waddenzeilers punt voor punt door te nemen. Maandag zeilen Jos en Rolf die kant op. Dinsdag, wanneer het rustig weer is, volgen wij.

Eindelijk weer op zout

Het IJsselmeer liep 5 dagen geleden vanuit Enkhuizen prima. De wind recht op de kop en niet meer dan 3 Beaufort, met af en toe een uitschieter naar 4. Naarmate we dichter bij Stavoren kwamen, werd het rustiger. We hebben gelijk koers gezet naar Makkum. Dat is in ieder geval een mooi vertrekpunt als we komende dagen naar een van de Waddeneilanden willen oversteken. Maar dus voorlopig even een paar dagen Makkum. Naast de grote hallen van de familie de Vries, onderdeel van Feadship.
Alleen jammer dat ik onderweg, de onderste helft van mijn s.o.s. kettinkje, in het toilet verloor. Plotseling rinkeldekinkelde het. En het lag er in. Hij zat blijkbaar te los op de bovenkant. Daar zit je dan. Niets meer aan te doen. Als ik het toilet zou doorspoelen zou alles stuk gaan. Gelukkig lagen Peter en Anita van de Barracuda ook in Makkum. En Peter is heel erg handig. Dus na enig bellen kwam hij met zijn uitgebreide gereedschapskist op wieltjes naar de Tiberius en heeft de klus geklaard. Geweldig. Eerst nog geprobeerd met een verlengd flexibel grijpertje om het onderdeel er uit te peuteren. Dat lukte niet. We kwamen niet voorbij de scherpe snijder, onder in het toilet. Toen heeft Peter de kit maar los gesneden, het volledige toilet gedemonteerd en het bewuste detail er uit gehaald. Daarna in tegenovergestelde richting alles weer gemonteerd en opnieuw en nog netter gekit. Ria heeft, als dank, na afloop voor Peter en Anita haar lekkere paella gekookt.
Ria is een afspraak in Amsterdam aan het maken voor injecties in haar knie met haar eigen bloedplasma. Is op advies van de Bergman-kliniek uit Naarden. Wellicht helpt dat. Echter garantie tot aan de voordeur. Vandaag hoorde Ria, na enig bellen, dat ze op 5 juni kan komen. Dan hebben we nu nog twee en een halve week om de Wadden te verkennen.
Vanavond hebben Jos en Rolf zich met hun Watersnip bij ons gevoegd. Morgen varen we naar Vlieland. Om 8.07 uur is het hoogwater bij Kornwerderzand. Dan gaan wij door de sluis en willen via de Boontjes naar Vlieland varen. Jos en Rolf gaan iets eerder en steken door, over het Zuid-Oostrak. Ik denk dat we ongeveer op dezelfde tijd op Vlieland aankomen. Eindelijk weer op zout water. Heerlijk. Voelt anders.

DSC_8731-Pano
Dijk bij Makkum, links Tiberius aan de steiger.

DSC_8768
Prachtige zonsondergang.

DSC_8776-HDR
Fries uitzicht vlak bij Wons, op een fietstochtje in de buurt.

Ontstuimig

Vanmorgen hadden we ons voorgenomen naar Medemblik te varen, na verblijf van een week in Enkhuizen. Ik wilde erg graag buitengaats na een week hard werken aan een aantal projecten. Omdat Ria haar knieën steeds meer weigeren te doen waarvoor ze dienen gooi ik los terwijl Ria voorzichtig de haven uit vaart. Ik neem buiten de haven het stuur over en ga er eens lekker voor zitten. Heerlijk! Zo lang we in de luwte van Enkhuizen, langs de dijk varen, is het rustig. Maar in de verte zie ik al wat kopjes op het water. Stom niet goed genoeg op onze weer.app gekeken. Als we eenmaal het ruime sop kiezen en 45 graden bakboord afbuigen richting Medemblik wordt het toch wel serieus. Het is in ieder geval lang geleden dat we Tiberius zo hebben voelen stampen. Gelukkig slingerden we niet veel omdat ik de stabilisers heb aangezet. Maar tegen stampen helpt dat niet. Ik moest er op deze wijze aan herinnerd worden dat we hebben geleerd dat omslaande kopjes op het water richting windkracht 5 gaat. En op het IJsselmeer zijn die kopjes kort en vervelend. Na een kwartiertje kijk ik Ria aan en vraag of we zo door gaan. Nou liever niet zegt Ria. Straks moeten we nogmaals twee keer bakboord uit en hebben de wind van opzij. Lijkt haar niet zo prettig. Dus maar weer omgedraaid en na een uurtje varen weer vastgemaakt in Enkhuizen. We gaan het morgenvroeg gewoon nog maar een keer proberen. Dan staat er in ieder geval 5 knopen wind minder. We zullen zien.

IMG_1225
Mooi plekje langs de Zuider Havendijk

Afgelopen week hebben we van Enkhuizen genoten. Wat is het toch een leuke plaats met steeds weer verrassende plekken. Zoals de Zuider Havendijk en het Snouck van Loosen Park en het havenhoofd. En de haven bij avondlicht is ook mooi bij stil weer. Zeker als er een poes rustig wil poseren voor een foto van de Drommedaris.

Enkhuizen

We liggen nu, na twee nachten Marker Wadden, in Enkhuizen. We willen niet terug naar Hoorn. Veel te lekker om weg te zijn. Nog een tijdje blijven zwerven. Kunnen het niet laten. Tegen de adviezen in. Alhoewel vanavond een eerste inzicht is gegeven op de versoepeling van de maatregelen, is er voor de recreatievaart geen duidelijkheid. Het beleid daarvoor wordt regionaal en per gemeente bepaald. We moeten maar een beetje zien. En dat doen we nu dan maar.

De Marker Wadden zijn mooi. Nog maar zo jong en dan al zo mooi. Wat zandduinen, enkele slik-plassen, hier en daar wat moerasandijvie, plus een oneindige horizon en er is weer een nieuw paradijs op aarde. De vogels vinden het sowieso geweldig. Er wordt driftig gebouw aan wat huisjes en enkele servicegebouwen. Allemaal in de zelfde stijl. Prachtig vergrijzend hout, maar nu nog grotendeels oranje-geel. En een prachtige folie als uitkijkpost waarvan ik maar niet genoeg krijg om hem te fotograferen. Tot aan zonsondergang toe. Alleen jammer dat ik met mijn stomme kop, de zonsondergang-foto’s, gisteravond met uiterste inspanning, in de kille noorder wind genomen, vanmorgen heb gewist. Dus jullie moeten maar je fantasie gebruiken. Het is nog rustig op de Wadden. Grote groepen, met charters aangevoerd, zijn nog niet toegestaan. En we liggen allemaal enkel aan de paar steigers die er zijn. Allemaal vriendelijke mensen. Van ons soort.

Vanmorgen op ons dooie akkertje naar Enkhuizen gegleden. Want ik moet iets versturen. En op de Wadden is geen internet. Het was vanmorgen nog rustig in de haven toen we tegen een uur of elf aankwamen. Maar inmiddels ligt de haven weer vol. Alhoewel vol nu een relatief gegeven is. Je mag hier, zoals in veel havens maar enkel liggen. En dat is maar goed ook.

Waar gaan we heen?

Laatste bericht is van 24 maart toen we van plan waren te vertrekken. Dat kon toen echter niet van wegen het toen net in Nederland gearriveerde Covid-19 virus. Dat is intussen al weer 7 weken geleden. Ondertussen is er veel gebeurd. De wereld is veranderd. De berichten buitelen over elkaar heen. Soms is het te veel om te blijven volgen. Bovendien leven we nog steeds in onzekerheid. Weten we niet wat de oplossing is om hier uit te komen. Er wordt veel gespeculeerd over een exitstrategie maar dat komt meer voort uit ongeduld dan uit wijsheid. Alhoewel ik best snap dat sommige bedrijven het water aan de lippen staat.

Wij merken daar niet zo veel van. Ik heb een aantal mooie klussen in Hoorn waar veel aandacht naartoe gaat. Dus ik hoef mij niet te vervelen. Ik heb het zelfs ongewoon druk. Ria schildert veel. Vooral planten en bloemen die hier in de buurt te vinden zijn. We doen ons best elke dag een ommetje in het park te maken om in beweging te blijven. Alleen op de boot zitten is geen optie. Dan roest je vast. We genieten van het voorjaar dat hier uitbundig is losgebarsten. De waterkanten in het park zijn prachtig. Hadden we nog niet eerder gezien. De bomen staan in volle bloei.

DSC_8216-bewerkt
Aquarel van Ria, geschilderd naar Vincent Jeannerot.

We proberen zo weinig mogelijk boodschappen te doen. Slaan 7 dagen vooruit in, om zo min mogelijk naar de stad te hoeven. We gaan ook niet naar de markt. Alleen af en toe naar de notenkraam waar we dan voor drie weken voorraad kopen. Die heeft heerlijk verse noten die we niet kunnen weerstaan. Over het algemeen genomen houdt iedereen in de stad zich hier aan de richtlijnen: afstand houden en hier en daar handen ontsmetten bij de winkels. En we liggen hier relatief rustig. Aan het park met het Markermeer als rugdekking. Alhoewel het hier in de haven en op de kade steeds drukker wordt met dagjesmensen die een luchtje komen scheppen.

Toch gaan we morgen proberen een rondje te varen. Naar de Markerwadden of een haven die nog open is zoals Enkhuizen of Medemblik. Of wellicht even oversteken naar Stavoren. Ik heb geïnventariseerd bij schippers hier aan de kade. Die melden dat veel havens richting Amsterdam zijn gesloten. Daar kom je sowieso niet in. Andere zijn wel open maar bieden verder geen voorzieningen, geen toiletgebouw, geen water. Maar we zijn gelukkig zelfvoorzienend dus ons maakt dat niet veel uit.

De situatie in de haven is ook sterk veranderd. Er zijn haast geen winterliggers meer. Alle buurboten zijn vertrokken. De meeste naar een vaste zomer-ligplaats elders. Een boot is verkocht. Nico ligt als vanouds weer buiten in de aanloophaven voor anker. Alle schepen van de bruine vloot zijn ook weg. Daarom gaat het ook bij ons kriebelen.

We zullen zien.

Hoorn 3 mei 2020