Maand: juli 2025

Oban is bekend om haar Whisky. Hier wordt al vele generaties deze uiterst sterke Schotse lekkernij gedestilleerd. Ik wordt rondgeleid door een jonge man die rap Schots-Engels praat. Niet te verstaan. Ria kan niet mee want de rondleiding is volgeboekt en ze houdt toch niet van whisky. Dan kijk ik maar en lees bij elke stap die het whiskyproces ondergaat een korte beschrijving die in diverse talen aan de muur hangt: 1 dag mouten, 3 dagen gisten, zorgvuldig destilleren waarna je een heldere, hoog alcoholische drank overhoud, en dan minimaal 11 jaar rijpen op eiken vaten. Eigenlijk de belangrijkste stap. Ik proef en neem een flesje mee om thuis nog wat verder te genieten. De productie gaat snel en grotendeels automatisch, maar de rijping kost tijd, voor de huidige begrippen heel veel tijd.

Gisten in houten vaten, destilleren in koperen apparaten (pot still), rijpen op vaten in de pakhuizen en proeven uit een echt Oban-glaasje.

Oban met stoere gebouwen aan het water en meeuwen op de kade.

We willen ook naar het eiland Mull aan de overkant, maar krijgen geen plek met de auto op het veer. Dan maar met de fiets gegaan en alleen de eerste heuvel op gefietst waarna mijn batterij al leeg begon te raken. Nog maar één streepje! In Schotland moet je sowieso niet fietsen ervaren we. Veel te gevaarlijk en te grote afstanden. Dan maar met een kleine bus met een onverstaanbare buschauffeur die ons over smalle dichtbegroeide, kronkelige weggetjes naar het dichtstbijzijnde kasteel ontvoert. De tentoonstelling in het kasteel laat de geschiedenis zien waarin de MacClean-clan een belangrijke bijdrage in had. Eén portret wat er hangt heeft veel weg van Prins Charles. We lopen rond het kasteel waarbij het uitzicht adembenemend is. Bij terugkomst bij het veer loopt er een soort Monsieur Hulot over de kade in een licht pak met lichte hoed. Ik kan het niet laten hem te fotograferen.

Na drie dagen verruilen we onze slecht geoutilleerde camping bij Oban voor de mooie camping naast de Ben Navis in Fort William. We eten slechte biefstuk in het naastgelegen restaurant waar ik prompt mijn camera laat liggen. Dat merk ik bij het eerste mooie uitzichtpunt als we de volgende dag al een half uur onderweg zijn, omdat ik mis grijp. Omdat we geen klimmers zijn besluiten we na een moment van keuzestress, de volgende dag het eiland Skye op te rijden en gaan helemaal door tot een camping zowat aan de Sea of the Hebrides. Daar hebben we geen spijt van. Onderweg worden we getrakteerd op prachtige uitzichten in wisselende landschappen waarbij het groen van de gladde heuvels ons wel het meest bekoort.

21 juli 2025

We gaan vanuit Ripley, steeds verder naar het noorden en zijn Glasgow al gepasseerd. Onderweg komen we door de prachtige Yorkshire Dales. Prachtige muurtjes als afscheiding tussen de landerijen waar veel schapen lopen. Her en der verdwaalde boomgroepen tegen de hellingen.

Glasgow is een stad met rondwegen van vier tot zes banen en afslagen de stad in. Vergelijkbaar met Amsterdam. Juist de afslag naar Lomond, die wij wilden hebben was afgesloten. Dus moeten we een stuk de stad doorkruisen. Veel stoplichten en afslagen en lelijke architectuur. Daarna nog een uur over een weg waarbij het asfalt net zo goed een achtbaan zou kunnen vormen, naar de camping aan Loch Lomond. Hoe dichter bij de camping, hoe mooier het landschap en hoe steiler de achtbaan. Omdat zich achter mij een file vormt probeer ik sneller te rijden waarbij de Eriba achter de auto aan danst. Eigenlijk rijd ik met 60 km per uur net iets te hard naar mijn gevoel. Terwijl ik 60 miles per uur (96 km/uur) mag rijden. Dat rijden de Schotten, die me durven in te halen ook. Af en toe schiet ik een parkeerplaats op om de file achter me op te lossen. De volgende dag neem ik mij voor me niet meer gek te laten maken en rijd net zo hard als ik zelf veilig vind. Zo kan ik ook nog iets van het prachtige landschap ervaren. 

We staan direct aan het grote meer. Het weer is wisselvallig zodat er prachtige Schotse luchten ontstaan. We hebben als doel zo veel mogelijk de scheiding tussen land en water te volgen en gaan Clockwise Schotland rond. Natuurlijk fotografeer ik de prachtige gezichten op het water in een panorama. Zodat jullie niets missen. De eerste hierboven is Loch Lomond, een binnenmeer.

Gisteren hebben we het zoute water opgezocht door naar Invararay te rijden. Deze plek ligt aan een lange uitloper van Loch Fyne. Maar eerst hebben we boodschappen gedaan in Alexandria. Het centrum van de stad lijkt te worden gevormd door een groot parkeerplein tussen drie supermarkten. De Aldi, the Little en een plaatselijke naam. Vlak daarvoor maak ik foto’s van een industrieel architectonisch monument dat half ruïne en nog half in gebruik is. De Schotse architectuur is woest monumentaal. Het contrast met het prachtige golvende groene zachte landschap kan haast niet groter zijn.

Ik scoor onderweg, bij een rijdende snackbar op een prachtig uitzichtpunt, een broodje hamburger met lappen spek. Het broodje toont veel gelijkenis met de architectuur. Groot en vet.

Het uitzicht in Invararay is betoverend. ’s Middags is de bewolking nog aan de grijze kant. Maar ’s avonds, nadat we onze barbecue met lamskoteletten moesten redden voor een fikse bui, was het opgeklaard en was de lucht indrukwekkend.

Op onze route langs de kust vandaag, verder naar het westen, stuiten we op een archeologisch monument. Vijf stenen die rechtop in het gras staan blijken al een vroege poging (5000 jaar geleden) de hemellichamen zon en maan te duiden. Nog iets verder ligt een prachtig Schots kerkje met oude graven er omheen.

We bezoeken vandaag tot slot de Arduaine Garden. Een tuin met een verzameling zeer oude planten. Veel hortensia’s en uitheemse bomen en struiken. Ik vind het uitzicht boven op de heuvel, waar de tuin op ligt, het mooist. Dan kijk je over Loch Melfort.

We staan komende nachten op een hoog gelegen camping iets ten zuiden van Oban.

18 juli 2025

We gaan met de Stena Line van Hoek van Holland naar Harwich. Zo anders om op een gigantisch groot schip te varen, zo anders dan op onze eigen Tiberius. Maar onze Tiberius ligt stil. Te wachten op nieuwe eigenaren, graag mensen die ook zo verliefd op ons schip kunnen zijn. Op deze grote afstanden en over de Noordzee gingen we toch al niet met ons eigen schip. Maar nu we anders gaan reizen is de ferry van Stena Line wel een uitkomst.

Na een autoloos bestaan van acht jaar, zijn we weer bezitters van een Audi A4. Net als Thijs en Marisja. En we hebben een piepkleine Eriba gekocht. Daarmee kunnen we toch nog zwerven. Ditmaal via Engeland naar Schotland. Het is wel wennen hoor, niet meer alleen een boot, maar ook een auto en een caravan. Met alle bijkomende producten erbij.

We vertrekken vanuit Hoek van Holland.

Na een prachtige oversteek komen we tegen de avond in Harwich aan en zoeken een camping. De volgende dag rijden we tot voorbij Leeds over de typische Engelse binnenwegen en snelwegen. Met name de A1 naar het noorden is bijzonder. Meestal ontbreekt er een vluchtstrook en vaak worden kruisingen opgelost met gigantische, spaghetti-achtige roundabouts. De opritten zijn vaak zeer kort. De auto’s rijden soms pardoes de snelweg op. Wij rijden met de vrachtauto’s mee. Niet meer dan 90 tot 95 km/uur. Het links rijden gaat goed maar wel uitkijken op de roundabouts. Daar komen de auto’s van links vlak langs je als je staat te wachten.

We stoppen samen met de vrachtauto’s voor de lunch.

We overnachten 2 nachten in Ripley op een groot caravan-park. De meeste caravans staan hier gewoon als zomerhuisje. Op vrijdag verkennen we de buurt. Harrogate en Knaresborough. Twee zeer verschillende plaatsen, naast het Yorkshire Dales National Park, met typische Engelse architectuur. We drinken koffie met iets lekkers bij Betty’s in het centrum van Harrogate.