Oban is bekend om haar Whisky. Hier wordt al vele generaties deze uiterst sterke Schotse lekkernij gedestilleerd. Ik wordt rondgeleid door een jonge man die rap Schots-Engels praat. Niet te verstaan. Ria kan niet mee want de rondleiding is volgeboekt en ze houdt toch niet van whisky. Dan kijk ik maar en lees bij elke stap die het whiskyproces ondergaat een korte beschrijving die in diverse talen aan de muur hangt: 1 dag mouten, 3 dagen gisten, zorgvuldig destilleren waarna je een heldere, hoog alcoholische drank overhoud, en dan minimaal 11 jaar rijpen op eiken vaten. Eigenlijk de belangrijkste stap. Ik proef en neem een flesje mee om thuis nog wat verder te genieten. De productie gaat snel en grotendeels automatisch, maar de rijping kost tijd, voor de huidige begrippen heel veel tijd.
Gisten in houten vaten, destilleren in koperen apparaten (pot still), rijpen op vaten in de pakhuizen en proeven uit een echt Oban-glaasje.
Oban met stoere gebouwen aan het water en meeuwen op de kade.
We willen ook naar het eiland Mull aan de overkant, maar krijgen geen plek met de auto op het veer. Dan maar met de fiets gegaan en alleen de eerste heuvel op gefietst waarna mijn batterij al leeg begon te raken. Nog maar één streepje! In Schotland moet je sowieso niet fietsen ervaren we. Veel te gevaarlijk en te grote afstanden. Dan maar met een kleine bus met een onverstaanbare buschauffeur die ons over smalle dichtbegroeide, kronkelige weggetjes naar het dichtstbijzijnde kasteel ontvoert. De tentoonstelling in het kasteel laat de geschiedenis zien waarin de MacClean-clan een belangrijke bijdrage in had. Eén portret wat er hangt heeft veel weg van Prins Charles. We lopen rond het kasteel waarbij het uitzicht adembenemend is. Bij terugkomst bij het veer loopt er een soort Monsieur Hulot over de kade in een licht pak met lichte hoed. Ik kan het niet laten hem te fotograferen.
Na drie dagen verruilen we onze slecht geoutilleerde camping bij Oban voor de mooie camping naast de Ben Navis in Fort William. We eten slechte biefstuk in het naastgelegen restaurant waar ik prompt mijn camera laat liggen. Dat merk ik bij het eerste mooie uitzichtpunt als we de volgende dag al een half uur onderweg zijn, omdat ik mis grijp. Omdat we geen klimmers zijn besluiten we na een moment van keuzestress, de volgende dag het eiland Skye op te rijden en gaan helemaal door tot een camping zowat aan de Sea of the Hebrides. Daar hebben we geen spijt van. Onderweg worden we getrakteerd op prachtige uitzichten in wisselende landschappen waarbij het groen van de gladde heuvels ons wel het meest bekoort.
Tiberius 