Maand: augustus 2025

12 augustus 2025

We zijn al weer een paar dagen op de boot. Alles opgeruimd en lekker ruim geslapen op Tiberius. De Eriba is een mooi reismiddel maar hij blijft krap. Wat dat betreft is het wel wennen. Bovendien zijn de campings waar we gestaan hebben niet te vergelijken met de havens waar we in het buitenland met Tiberius hebben gelegen. Dan lag je midden in de oude haven, grenzend aan de binnenstad. Dat gaf echt een stedelijk gevoel met karakter. De schepen waren over het algemeen genomen mooi om te zien. Op de camping zit je naar je buurman te kijken die allemaal voor de zelfde witte motorhome hebben gekozen. De een nog groter dan de ander. Ons retro caravannetje valt vaak in het niet. Gelukkig staan er vaak ook enkele tenten.

Dit keer nemen we op de terugweg vanuit het hoge noorden voornamelijk snelwegen. Ons doel is na het landelijke en verlaten Schotland met vaak smalle wegen, in Engeland twee steden te bezoeken: York en Cambridge. Beide steden hebben we nog niet eerder bezocht.

York is bekend vanwege de grote kathedraal, de York Minster, zetel van de aartsbisschop van York. Het is de op een na grootste kathedraal van Europa. Rijk versierd met houtsnijwerk en gebrandschilderde ramen. De kathedraal lijkt nog groter omdat de omringende bebouwing relatief laag is voor een stad van dit formaat. Ook binnen is alles groot en indrukwekkend: de hoge gewelven, de hoge ramen, de rijke versiering en het gigantische orgel. Nog nooit zulke grote orgelpijpen gezien. Het orgel wordt tijdens onze aanwezigheid jammergenoeg niet bespeeld. Als we later buiten lopen luiden wel de klokken. Wel een paar minuten achter elkaar produceren de klokken een onheilspellend gigantisch gegalm.

Ik kan het niet laten een stadsgezicht van York te maken, zo’n bijzondere stad. De kathedraal steekt hoog boven de omringende bebouwing uit. Dat is goed te zien op bijgaand stadsgezicht. De kleine kerken vallen daarbij in het niet.

Cambridge is een heel anders. De stad is de zetel van een van de bekendste universiteiten van de wereld: de University of Cambridge. Afgelopen jaren kwam de helft van de bachelors-studenten en een kwart van de masterstudenten uit het buitenland. De universiteit heeft ondermeer een grote aantrekkingskracht voor Chinese studenten. Dat merken we op straat. Maar niet alleen door de studenten die we zien, maar ook zijn er hele gezinnen en bussen met Chinezen.

Maar het blijkt dat de chinezen ergens anders voor komen. Niet voor de stad. Ik lees dat achter het King’s College een granieten steen met tekst ligt. Het bevat regels van het gedicht Farewell to Cambridge van de Chinese dichter Xu Zhimo. Hij is de geschiedenis ingegaan als Chinese cultfiguur, door zijn ongeoorloofde liefdesleven en zijn succes bij de introductie van westerse vormen in de Chinese literatuur. En met name door een vliegtuigongeluk in 1928, waarbij hij op 31 jarige leeftijd omkwam nadat hij Cambridge had bezocht. Zijn gedichten worden aan Chinese schoolkinderen onderwezen als vorm van de moderne poëziebeweging.

Als we door Cambridge lopen dan blijkt dat de universiteiten helemaal met de stad vergroeid zijn. Ook valt op dat veel gebouwen grote binnenruimten hebben. Het lijkt wel of de stad talloze universiteiten huisvest. Maar het is er maar een. Elke faculteit lijkt zijn eigen gebouw met eigen uitstraling te hebben. Als je tussen de gebouwen door loopt dan komt de monumentaliteit van de gebouwen en de stad nog beter over.

King’s College met de kapel rechts

de straten en stegen tussen de universiteitsgebouwen

1 augustus 2025

Het is nog geen week geleden dat ik mijn vorige bericht schreef, maar het lijkt alweer een maand geleden. We zijn dan ook in het land van ‘Lord of the Rings’. Het landschap is beeldschoon, voor een groot deel verlaten, maar niet helemaal te bevatten.

Onze eerste tocht over Skye liep via Portree, over het schiereiland Trotternish helemaal tot aan de Sea of the Hebrides. Een mooie rotsachtige kustlijn waar zich soms watervallen van hoge kliffen in zee storten. Terwijl het eiland zelf vriendelijk en groen golvend is met her en der kleine nederzettingen, bestaande uit witte huisjes waar schapen omheen scharrelen. We rijden voortdurend op singel-road weggetjes. Op onregelmatige afstand bevinden zich ‘passing places’, waar je moet wachten op tegemoetkomend verkeer. Dat is wel even wennen maar de Schotten zijn coulant.

Portree viel tegen. De gekleurde huisjes waren een beetje fake. Het uitzicht vanaf de kade was daarentegen prachtig.

Aan de westzijde van Skye bezoeken we Dunvegan Castle met een prachtige oude botanische tuin er omheen die uiteindelijk, door vasthoudendheid van de eigenaren, toch tot bloei kwam, ondanks de onderlinge twisten van de landeigenaren uit de omgeving.

We besluiten niet verder het noordelijkste deel van Schotland te verkennen. We vinden het te ver en gaan liever een keertje op een andere wijze naar de Orkney Islands. We rijden dwars door de Schotse Highlands naar het oosten. Alhoewel ons verteld is dat Dundee een armoedige stad is gaan we er toch heen omdat hier een bijzonder Designmuseum is gevestigd, dat prachtig aan de monding van de Tay ligt. Er is onder andere een prachtige expositie van borduurwerk uit Palestina. Prachtig werk van een volk dat het nu zwaar te verduren krijgt onder de invloed van Israelische terreur.

Ik heb ook een stadsbeeld gemaakt van Dundee om te tonen wat armoe en onverschilligheid met een stad doet. Een groot verschil met het koninklijke St Andrews dat we later bezochten. Een plaats op het schiereiland Fife onder andere bekend geworden van de oude Universiteit van de stad en de toonaangevende golfbaan.

stadsgezicht van Dundee: gevels met weinig onderhoud en schreeuwende winkelpuien.

de Victoriaanse architectuur van St. Andrews

de beroemdste golfbaan van de wereld: St Andrews Golfclub

Onderweg terug naar de camping zien we prachtige bomen die op vliegdennen lijken, zoals ze hier en daar langs de Nederlandse kust staan, maar het niet zijn.