Rotterdam Marina

Het is zowat twee maanden geleden dat we het vorige blog-bericht vanuit Weesp geschreven hebben. Inmiddels liggen we midden in het bruisende Rotterdam. Op een mooi plekje in Rotterdam Marina. Na Weesp hebben we een aantal weken in Haarlem gelegen. We konden daar onze weg pas naar Leiden vervolgen doordat de Cruquiusbrug in het weekend even werd geopend. Ook in Leiden hebben we lang moeten wachten, dit keer op een monteur die het lek in onze generator kwam repareren. Ook in Gouda hebben we een week gelegen. We vinden het helemaal niet erg om steeds weer n’ tijdje in een andere stad te liggen. Daarom wonen we ook op Tiberius. Bovendien heb ik de afgelopen maanden aan drie stedenbouwkundige opdrachten gewerkt. Daarvoor is het beter even te blijven liggen zodat ik me daar op kan concentreren.

Dat heeft mij natuurlijk niet belet om in de steden waar we lagen te fotograferen. Dat kan ik sowieso niet laten. In dit bericht zal ik die foto’s laten zien zodat jullie op de hoogte blijven. Na mijn laatste tentoonstelling in de Lieve Vrouw in Amersfoort met vierkante zwart-wit foto’s van de stad (Amersfoort, Utrecht en Amsterdam) ben ik verknocht geraakt aan zwart-wit. Die vorm geeft de ruimte van de stad en de contrasten uitstekend tijdloos weer. En ook in de straat- en portretfotografie geeft zwart-wit een mooi resultaat. Dat heb ik in de portretgroep in Amersfoort geleerd. Daarom zijn de foto’s die nu volgen in zwart-wit.

Haarlem

Haarlem is als vanouds. We liggen aan de steiger schuin tegenover het Teylers Museum. We doen boodschappen in de buurt achter ons, vlakbij de Amsterdamse Poort. We gaan eten bij Thom en Elly die in Haarlem wonen en gaan naar de film met eten Anita en Gerard, met aansluitend een etentje bij een beste Italiaan, waar de pizza’s flinterdun en ruim belegd zijn. Het weer is prachtig en de narcissen bloeien uitbundig aan de oever waar we liggen. Inderdaad, Haarlem is weer een feestje.

Leiden

We liggen met konings- en bevrijdingsdag in Leiden. Er is een uitgebreide rommelmarkt op de Hooglandsekerkgracht en in de Breestraat. Bij de molen is er een taptoe waar ik strakke gezichten van de muzikanten schiet. We gaan als vanouds bij het Prentenkabinet eten, ditmaal met Hilda en Nico die ons met een bezoek vereren. Frank en Ineke komen eten op Tiberius wat reuze gezellig is.

Gouda

In Gouda genieten we van de omloop rond de Sint Jans-kerk waar je je in de Middeleeuwen waant. In de kerk heeft Ria een Cantate gereserveerd, gegeven door de leerlingen van de plaatselijke Pabo. De organist die het koor begeleidt is van uitstekende kwaliteit. Jammer dat we er een dominee gratis bij krijgen die wel erg streng het geloof tussendoor probeert te slijten. We zijn weer voor lange tijd gezegend.

Hollandse IJssel

Onderweg naar Rotterdam passeren we de Stormvloedkering in de Hollandse IJssel. Een iconisch gebouw van architect Johan van der Steur uit 1958 waar we zomaar onderdoor mogen varen. Als we de Nieuwe Maas afvaren zien we de Brienenoordbrug waar we samen met een aantal vrachtvaarders tegelijk onder door gaan. Een oud slepertje met een nog oudere kapitein vanuit de museumhaven, loopt met ons gelijk op.

Rotterdam

Als we het Noordereiland ronden zien we het iconische silhouet van Rotterdam. We worden er van overtuigd dat Rotterdam eigenlijk de enige wereldstad van ons land is. Riek Bakker heeft als directeur van de Dienst Stadsontwikkeling, later de Dienst Stedenbouw en Volkshuisvesting, haar schouders onder het nieuwe gezicht van de stad gezet. Rotterdam verkeerde ten tijde van Burgemeester Bram Peper, in de jaren 80 van de vorige eeuw in een crisis. Door het verlies van arbeidsplekken en de problemen in de volkshuisvesting had men geen aandacht voor de ontwikkeling van de stad zelf. De stad stond met de rug naar de Nieuwe Maas. Riek heeft het college en alle beleidsmakers doen inzien dat de Kop van Zuid samen met de aanleg van de Erasmusbrug de stad weer naar de rivier kon keren en Rotterdam een nieuw elan geven. Ze bouwde “Manhattan aan de Maas” op de Kop van Zuid. Als je Rotterdam binnenvaart voel je dat gelijk. En als je over de Wilhelminapier loopt voel je de prachtige ruimte die hier door de hoge gebouwen wordt geschapen. Gelukkig zijn veel oude gebouwen gespaard gebleven of omgevormd naar een andere functie waardoor ook de oude havensfeer niet verloren is gegaan.

Fenix

Als we een kopje koffie op het terras van hotel New York hebben gedronken zien we aan de overzijde het nieuwe Fenix liggen. Het kunstmuseum over migratie. Toepasselijker dan in Rotterdam kan dit museum niet staan. De plek waar de HAL als vanouds de emigranten naar het beloofde land Amerika bracht. En de plek waar de nieuwe gastarbeiders vanaf de jaren 70 naar Nederland gehaald werden om het vuile werk te doen. Het museum geeft daar een mooie inkijk in. Iconisch is de trap die midden in de grote voormalige Havenloods uit 1923 staat. Ooit was Fenix de grootste overslagloods van de wereld, ontworpen door architect Cornelis van Goor en gebouwd in opdracht van de Holland-Amerika Lijn. Toen heette het pakhuis nog Loods San Francisco en was 360 meter lang. Het gebouw is nu in tweeën geknipt en Architect Ma Yasong heeft de iconische Tornado (dubbele trap) toegevoegd zodat je vanuit het museum boven uit de Loods kunt komen en een prachtig uitzicht krijgt over het voormalige havengebied en de Nieuwe Maas.